Do podr贸偶owania wykorzystywano istniej膮ce ju偶 szlaki. W mi臋dzyczasie powstawa艂y tak偶e i nowe. W rezultacie ruch stawa艂 si臋 coraz bardziej intensywny; stosunki gospodarcze z innymi lud藕mi oznacza艂y wymian臋 idei i znajomo艣膰 nowych zwyczaj贸w; pielgrzymi mogli skorzysta膰 z wi臋kszej ilo艣ci punkt贸w postojowych i noclegowych dzi臋ki tworzeniu pielgrzymkowych miejsc odpoczynku. W艣r贸d wielu szlak贸w, dwa sta艂y si臋 szczeg贸lnie ucz臋szczane, i jak zak艂adano, nadal stanowi膮 wa偶ny element pierwotnego ruchu.

Mi臋dzy czasie, niekt贸re miejsca postojowe i noclegowe, odnowione i powi臋kszone, zosta艂y przekszta艂cone w miejscach kultu. Inne da艂a pocz膮tek istnienia klasztowrom-sanktuariom NMP ze Stignano oraz 艢w. Jana in Lamis (obecnie klasztor 艢w. Mateusza). Inni da艂y pocz膮tek miastom San Giovanni Rotondo i San Marco in Lamis, oraz osady S. Egidio al Pantano (w pobli偶u San Giovanni Rotondo) i Carbonara na zboczach Monte Sant’Angelo.

Znani pielgrzymi

Dla Monte Sant’Angelo okres norma艅sko-szwabski, kt贸ry stanowi艂 dla miasta jeden z najwy偶szych moment贸w rozwoju gospodarczego, artystycznego i religijnego, zbieg艂 si臋 r贸wnie偶 z apogeum s艂awy Sanktuarium. Kroniki z tamtego koresu, stawiaj膮 je bowiem na czterym miejscu, najbardziej odwiedzanych miejsc pielgrzymek chrze艣cija艅stwa wed艂ug drogi duchowego odkupienia, znanej jako Homo, Angelus, Deus, kt贸ra obejmowa艂a: wizyt臋 w grobach Aposto艂贸w Piotra i Paw艂a w Rzymie, 艢w. Jakuba z Composteli w Hiszpanii (Homo), Anio艂a 艢wi臋tej Groty Monte Sant’Angelo (Angelus), i wreszcie miejsca Ziemi 艢wi臋tej (Deus). W艣r贸d osobisto艣ci, kt贸re w tym okresie wykazali si臋 oddaniem 艢w. Micha艂owi podprzez pielgrzymk臋, nale偶y tutaj wspomnie膰, mi臋dzy innymi:

PAPIE呕Y:

          1049/51. Leo IX obecny trzy razy, r贸wnie偶 w celu przygotowania Synodu w Siponto, kt贸ry odby艂 si臋 w 1050 roku.

    1. Aleksander III z okazji Synodu w Siponto.
    2. Urban II, kt贸ry nada艂 Sanktuarium te same odpusty, kt贸rymi cieszy艂o si臋 Sanktuarium 艣w. Jakuba w Santiago de Compostela.
    3. Paschalis II w sprawie Synodu w Siponto.
    4. Kalikst II, kt贸ry og艂osi艂 Arcjanio艂a Micha艂a ksi臋ciem i opiekunem ca艂ego 艣wiata.
    5. Aleksander III, kt贸ry w zwi膮zku ze sw膮 pielgrzymk膮, uda艂 si臋 do pobliskiego opactwa 艢w. Maryji w Pulsano, po艣wi臋ci艂 tam nowy ko艣ci贸艂 i osobi艣cie umie艣ci艂 pod g艂贸wnym o艂tarzem ko艣ci 艢w. Jana z Matery.
    6. Grzegorz X, przyj臋ty z wielk膮 pomp膮 przez kr贸la Karola I z Anjou, kt贸ry towarzyszy艂 mu ze swoj膮 艣wit膮 przez ca艂膮 wizyt臋, a nast臋pnie pod膮偶a艂 za nim do samego Benevento.
    7. Celestyn V (kiedy jednak dokona艂 ju偶 鈥瀢ielkiej odmowy鈥)

IMPERATORZY, KR脫LOWIE I KSI膭呕臉TA

    1. Henryk II sp臋dzi艂 noc w Grocie, asystuj膮c zgodnie z tradycj膮 w niebia艅skiej liturgii. Z tej okazji ofiarowa艂 Bazylice z艂oty kielich.
    2. Lotar III z Supplinburga 鈥 ksi膮偶臋 Saksonii, kr贸l Niemiec, 艢wi臋ty Cesarz Rzymski od 1133.
    3. Henryk III.
    4. Cesarzowa Agnieszka z Poitou, druga 偶ona Henryka III.
    5. Hrabina Matylda Toska艅ska, zwana r贸wnie偶 Matyld膮 z Canossy 鈥 margrabina Canossy, Toskanii i ksi臋偶na Spoleto. C贸rka Bonifacego III, oraz ksi臋偶nej Lotaryngii Beatrycze.

    Baldwin III Jerozolimski,鈥 kr贸l Jerozolimy 1143-1162

    Nie jest wykluczone, 偶e w艣r贸d wielu osobisto艣ci, przynajmniej jeden raz udali si臋 na Gargano Fryderyk II z synami, Corrado IV i Manfred, zrobili przynajmniej jedn膮 pielgrzymk臋 do Sanktuarium.

    1. Baldwin II, cesarza Konstantynopola, znany pod imieniem Filipa II z Taranto, kt贸ry po艣lubiwszy ksi臋偶niczk臋 Angevin贸w, Catherine Courtenay, mia艂 z tego tytu艂u miano cesarza Konstantynopola.

    1271-1273. Karol I Andegawe艅ski trzykrotnie, z kt贸rych ostatni towarzyszy艂 papie偶owi Grzegorzowi X.

    1. Konrad Malaspina, znany u historyk贸w pod imieniem 鈥淪taro偶ytny鈥 (Antico).
    2. Carlo Martello e sua moglie Clemenza, regina d鈥橴ngheria.
    3. Stefan Urosz II Milutin, kr贸l Serbii, i jego 偶ona Helena ofiarowali Sanktuarium srebrne lampy.
    4. Stefan Urosz IV Duszan, cesarz Serb贸w.
    5. Ludwik W臋gierski, na W臋grzech znany jako Ludwik I Wielki, kr贸l W臋gier.

    1351-1354. Joanna I, (w艂. Giovanna I di Napoli, Giovanna d鈥橝ngi貌) 鈥 kr贸lowa Neapolu, hrabina Prowansji, ksi臋偶na Achai, tytularna kr贸lowa Jerozolimy. Dwukrotnie odwiedzi艂a Sanktuarium. Podzcas jednej z wizyt zarz膮dzi艂a odnowienie antycznej drogi publicznej znanej Drog膮 艢w. Symeona,  kt贸ra prowadzi艂a z Manfredonii na Monte Sant’Angelo Ponadto otwar艂a 鈥濸ortell臋鈥 (bram臋, wjazd) na wsch贸d od miasta, w pobli偶u klasztoru OO. Celestyn贸w.

    1. Szlachetna Pasqua de Angelo wys艂a艂a jako za siebie czterech m臋偶czyzn, aby udali si臋 na pielgrzymk臋 do Monte Sant’Angelo w prawach duszy jej i jej zmar艂ego m臋偶a, wynagradzaj膮c im dwana艣cie z艂otych tareni, czyli po trzy za ka偶dego.
    2. Szlachcic Giacomino di Matteo w swoim testamencie umie艣ci艂 datki na pielgrzymki w jego imieniu do ko艣cio艂a Sancti Angeli de Monte Gargano.
    3. Cesarzowa Eleonora Aviz, (Eleonora Portugalska), ma艂偶onka cesarza Fryderyka III Habsburga, syna ksi臋cia Austrii Ernesta 呕elaznego i Cymbarki, c贸rki ksi臋cia p艂ockiego Siemowita IV.
    4. Alfons V Arago艅ski, zarz膮dzi艂 wielk膮 pielgrzymk臋, kt贸ra odby艂a si臋 w nast臋puj膮cy spos贸b: g艂owa duchowie艅stwa Jan Salinas, ordynariusz diecezji Sardynii; szef administracyjny, Giovanni Valerio, jeden z sekretarzy kr贸lewskich; oko艂o tysi膮ca obywateli; 21 kapelan贸w 艣wi膮tynnych; 25 m艂odych koryf贸w w strojach pokutnych, ka偶dy z innym m艂odzie艅cem, kt贸ry go wspiera艂.
    5. Maciej Korwin, zwany Sprawiedliwym, kr贸l W臋gier, Chorwacji i Czech, wraz z jego 偶on膮 Beatrycze z Aragonii.
    6. Ksi膮偶臋 Kalabrii, przez z艂o偶on膮 przysi臋g臋, zap艂aci艂 14 dukat贸w swemu ja艂mu偶nikowi Micha艂owi z Neapolu, aby wys艂a艂 w jego imieniu cz艂owieka z pielgrzymk膮 do sanktuarium Monte Sant’Angelo.
    7. Ferdynand II Katolik, kr贸l Aragonii i kr贸l Kastylii, opu艣ci艂 Neapol boso w pielgrzymce do Sanktuarium S. Michele sul Gargano.

艢WI臉CI

    1. 艢w. Wilhelm z Antiochii i 艢w. Pellegrino (ojciec i syn). Warto tu wspomnie膰 ciut wi臋cej o tych bardzo ma艂o znanych 艣wi臋tych. Obaj pochodzili z Antiochii. Po pielgrzmce do Ziemi 艢wi臋tej, Pellegrino zdecydowa艂 si臋 pozosta膰 w Jerozolime, by pos艂ugiwa膰 w tametjszym szpitalu. Po latach 艢w. Wilhem, po wielu nieudanych pr贸bach nawi膮zania kontaktu z synem, wyruszy艂, by odnale偶膰 syna, mimo swego podesz艂ego ju偶 wieku. Docieraj膮c do Jerozolimy, rozchorowa艂 si臋, i zosta艂 umiszczony w tym samym szpitalu, w kt贸rym pos艂ugiwa艂 jego syn. Ojciec nie rozpozna艂 syna, ale syn rozpozna艂 ojca, jendak sie nie ujawni艂, boj膮c si臋 ojcowskiej pro艣by pozostawinia pos艂ugi w szpitalu.

    Jednak 艢w. Wilhelm, gdy ju偶 wydawa艂 si臋 umiera膰, i wydawa艂 si臋 bardzo przygn臋biony swym losem, syn uzna艂, 偶e czas najwy偶szy, by wyzna膰 prawd臋. Po odzyskaniu syna, ojciec powr贸ci艂 do zdrowia, po czym postanowi艂 p贸j艣膰 艣ladem syna, we wsp贸lnym pielgrzymowaniu.

    Obaj wr贸cili do Antiochii, gdzie rozdali ubogim swe ziemskie dobra, a nast臋pnie udali si臋 w podr贸偶 do W艂och, 偶yj膮c z ja艂mu偶ny, i pomagaj膮c chorym.

    Dotarwszy do Brindisi, nawiedzili sanktuariu 艢w. Miko艂aja w Bari, sanktuarium 艢w. Micha艂a Archanio艂a na Monte Sant鈥橝ngelo, i kilka innych okoliczny miejsc kultu, i jako ostatnie, Iconavetere w Foggi. W tym to miejscu, po celebracji, obaj mocno si臋 uscisn臋li, i umarli, daj膮c miejsce cudownemu zdarzeniu: z laski tych dw贸ch 艣wi臋tych  pielgrzym贸w wyros艂y ga艂膮zki. Mia艂o to miejsce w 1146 roku.

    1. 艢w. Bruno Kartuz 鈥 Wybitny filozof i teolog, mistrz szko艂y katedralnej w Reims, kszta艂c膮cej elity 艣redniowiecznej Europy. Po okresie aktywnego uprawiania nauki i zaanga偶owania w dzia艂alno艣膰 Ko艣cio艂a odkry艂 powo艂anie pustelnicze. Porzuci艂 dotychczasowy tryb 偶ycia i wraz z towarzyszami za艂o偶y艂 erem w Alpach francuskich, ko艂o Grenoble, daj膮c pocz膮tek p贸藕niejszemu zakonowi pustelniczemu Kartuz贸w
    2. 艢w. Anzelm z Aosty, lub 艢w. Anzelm z Canterbury (ur. 1033, zm. 21 kwietnia 1109) 鈥 w艂oski duchowny katolicki, benedyktyn, filozof uwa偶any za jednego z tw贸rc贸w scholastyki, teolog katolicki, 艣wi臋ty Ko艣cio艂a katolickiego i doktor Ko艣cio艂a.
    3. 艢w. Wilhelm z Vercelli 鈥 w艂oski pustelnik na Monte Virgiliano (dzis. Montevergine), za艂o偶yciel zakonu wed艂ug w艂asnej regu艂y (wilhelmianie), kt贸ry z czasem do艂膮czy艂 do rodziny benedykty艅skiej (OSB), opat, za艂o偶yciel klasztoru 偶e艅skiego u st贸p g贸ry w Goleto, 艣wi臋ty katolicki.
    4. 艢w. Jan z Matery 鈥 Urodzony w Materze 1070 roku, by艂 eremit膮 i oko艂o 1100 roku za艂o偶y艂 klasztor 艣w. Jakuba ko艂o Ginossy (Apulia), gdzie prowadzi艂 surowe 偶ycie pustelnicze, nie zaniedbuj膮c jednak przepowiadania dla ludu. Wcze艣niej zbli偶y艂 si臋 do mnich贸w bazylian贸w, ale potem szuka艂 odosobnienia. Zatrzyma艂 si臋 w Taranto w Kalabrii, przebywa艂 na Sycylii, w Bari, a nast臋pnie pielgrzymowa艂 do Ziemi 艢wi臋tej. Powr贸ci艂 do Apulii, gdzie podczas zwiedzania groty 艣w. Micha艂a ukaza艂a mu si臋 Matka Bo偶a, kt贸ra wskaza艂a mu, gdzie ma wznie艣膰 opactwo. Dzi艣 g贸ruje ono nad zatok膮 Manfredonii. Wraz z Wilhelmem z Montevergine stworzy艂 kongregacj臋 mnich贸w zwanych 鈥瀙ulsanami鈥 (to znaczy z opactwa w Pulsano), zgodnie z regu艂膮 艣w. Benedykta, rozwijajace si臋 a偶 do XIV wieku. Jan zmar艂 w Fogii w 1139 roku.
    5. 艢w. Bernard z Clairvaux, Bernard de Fontaine (ur. 1090 w Fontaine-l猫s-Dijon we Francji, zm. 20 sierpnia 1153) 鈥 brat b艂. Humbeliny, zakonnik cysterski, od 1115 opat klasztoru w Clairvaux, doktor Ko艣cio艂a, filozof, uczony, wp艂ywowy teolog XII wieku, arcybiskup elekt Mediolanu (1135). Odgrywa艂 du偶膮 rol臋 polityczn膮 jako propagator, intelektualista i organizator II krucjaty.
    6. B艂ogos艂awiona Ortolana z Asy偶u, (Hortulana Offreduccio), ur. w XII wieku, zm. przed 1238 rokiem w Asy偶u. Zakonnica Zakonu 艢wi臋tej Klary (klaryski). 呕ona Favarone Offreduccio, matka 艣w. Klary i Agnieszki z Asy偶u. Do klasztoru 艣w. Damiana wst膮pi艂a po 艣mierci m臋偶a.
    7. 艢w. El偶bieta W臋gierska – ksi臋偶na, jedna z pierwszych tercjarek franciszka艅skich, patronka Franciszka艅skiego Zakonu 艢wieckich. Nazywana jest tak偶e 鈥瀙atronk膮 mi艂osierdzia chrze艣cija艅skiego鈥. C贸rka kr贸la w臋gierskiego Andrzeja II. Urodzi艂a si臋 w 1207 roku w Pozsony lub w S谩rospatak na W臋grzech. W 1211 roku przyby艂a na dw贸r landgrafa (hrabiego) Hermana w Wartburgu w Turyngii (Niemcy), st膮d nazywa si臋 j膮 tak偶e El偶biet膮 z Turyngii. W 1221 roku wysz艂a za m膮偶 za syna Hermana – landgrafa Ludwika IV. Po 艣mierci m臋偶a przenios艂a si臋 do Marburga, gdzie od 1228 roku jako tercjarka franciszka艅ska (cz艂onkini III Zakonu 艣w. Franciszka, dla os贸b 艣wieckich) opiekowa艂a si臋 chorymi i ubogimi. Ufundowa艂a dwa szpitale: w mie艣cie Gotha i w Wartburgu, w kt贸rym pracowa艂a do ko艅ca 偶ycia, wykonuj膮c w nim wszystkie prace. Zmar艂a z przepracowania i wyczerpania w wieku zaledwie 24 lat, 17 listopada 1231 roku. Pochowana zosta艂a w Marburgu. Kanonizowana wkr贸tce po 艣mierci w 1235 roku przez papie偶a Grzegorza IX.
    8. 艢w. Franciszek z Asy偶u. Tradycja przekazuje, 偶e 艣wi臋ty zatrzyma艂 si臋 u wej艣cia do Groty, czuj膮c si臋 niegodnym, by wej艣膰 do 艣rodka, wyry艂 na skale znak krzy偶a w foemie litery T (tau).

    1268 艢w. Tomasz z Akwinu 鈥 doktor Ko艣cio艂a. 艢wi臋ty Tomasz urodzi艂 w roku 1226 si臋 jako syn rycerza na zamku Roccasecca nieopodal Akwinu. Wychowywa艂 si臋 w klasztorze Monte Cassino. W czasie studi贸w na uniwersytecie w Neapolu wst膮pi艂 do zakonu dominikan贸w, co nie spotka艂o si臋 z aprobat膮 ze strony jego najbli偶szych. Rodzina pr贸bowa艂a wszystkiego, by zmieni膰 decyzj臋 podj臋t膮 przez Tomasza; uciek艂a si臋 nawet do aresztu domowego. Jednak nic nie by艂o w stanie zawr贸ci膰 go z wybranej drogi 偶yciowej.

    Dalej kszta艂ci艂 si臋 w Kolonii, a p贸藕niej w stolicy Francji, gdzie przyj膮艂 艣wi臋cenia kap艂a艅skie. By艂 wyk艂adowc膮 na uczelniach macierzystych, a tak偶e w Rzymie, i na dworze papie偶a Urbana IV. By艂 kaznodziej膮, poet膮, ale przede wszystkim wielkim my艣licielem, cz艂owiekiem posiadaj膮cym ogromn膮 wiedz臋, kt贸r膮 potrafi艂 po艂膮czy膰 z niezwyk艂膮 艣wi臋to艣ci膮. M贸wiono o nim, 偶e 鈥瀖i臋dzy uczonymi by艂 najwi臋kszym 艣wi臋tym, a mi臋dzy 艣wi臋tymi najwi臋kszym uczonym鈥. Cechuj膮cy si臋 niezwyk艂膮 skromno艣ci膮 kilkakrotnie odmawia艂 propozycjom zostania biskupem. Zmar艂 w 1274, wieku 48 lat, w drodze do Lyonu, gdzie zmierza艂 na sob贸r.

    艢w. Tomasz uznawany jest za jednego z najwybitniejszych i najbardziej p艂odnych teolog贸w i filozof贸w chrze艣cija艅skich. Tomasz swoje pogl膮dy filozoficzne opar艂 na my艣li Arystotelesa, kt贸r膮 wzbogaci艂 o kategori臋 istnienia, a tak偶e koncepcj臋 bytu osobowego. Wyra藕nie rozgranicza艂 te偶 dwie dziedziny poznania, takie jak wiara i wiedza, kt贸re nigdy si臋 nie wykluczaj膮.

    Opracowa艂 r贸wnie偶 tak zwane dowody na istnienie Boga, kt贸re oparte s膮 nie na niepoj臋tej przez ludzi boskiej istocie, ale jego widzialnych dzie艂ach. Dowody opisane przez Tomasza mo偶na rozumie膰 w nast臋puj膮cy spos贸b:

    B贸g jest pierwszym poruszycielem, a wi臋c musi istnie膰, skoro istnieje ruch.

    B贸g jest pierwsz膮 przyczyn膮 sprawcz膮, a ka偶da rzecz ma swoj膮 przyczyn臋.

    Je艣li istniej膮 byty przygodne, to powinien te偶 istnie膰 byt konieczny, czyli B贸g.

    Je艣li s膮 rzeczy o r贸偶nej doskona艂o艣ci, to musi istnie膰 co艣 najdoskonalszego, czyli B贸g.

    Skoro celowe dzia艂anie to oznaka rozumu, to porz膮dek oraz 艂ad, kt贸ry cechuje byty nieo偶ywione s膮 dowodem na istnienie Boga, kt贸ry kieruje 艣wiatem nieo偶ywionym.

    1. Celestyn V (Piotr z Morrone OSB); ur. w 1209 lub w 1210 w Isernia w prowincji Molise, zm. 19 maja 1296 na zamku Fumone) 鈥 papie偶 w okresie od 5 lipca do 13 grudnia 1294. Zanim zosta艂 papie偶em, by艂 zakonnikiem benedykty艅skim. Pocz膮tkowo w klasztorze w Faifoli, nast臋pnie pustelnikiem: 1235鈥1238 na g贸rze Morrone, 1240鈥1243 na La Maiella, gdzie stworzy艂 zr臋by zakonu celestyn贸w. W latach 1276鈥1279 by艂 opatem w Faifoli. Znany by艂 z pobo偶no艣ci i pokory. Skupi艂 wok贸艂 siebie uczni贸w, tworz膮c wsp贸lnot臋 monastyczn膮, p贸藕niej nazwan膮 celestynami. Papie偶 Urban IV w艂膮czy艂 ich do zakonu benedykty艅skiego i przyj臋li regu艂臋 艣w. Benedykta. Piotr b臋d膮c ju偶 papie偶em zatwierdzi艂 swoj膮 wsp贸lnot臋 jako 鈥瀔ongregacj臋 ubogich eremit贸w鈥 z regu艂膮 艣w. Franciszka.
    2. B艂ogos艂awiony Robert z Sala. Urodzi艂 si臋 w 1273 r. Maj膮c szesna艣cie lat, wst膮pi艂 do celestyn贸w. Zosta艂 tam ulubionym uczniem i bliskim wsp贸艂pracownikiem za艂o偶yciela, kt贸ry te偶 jako papie偶 (Celestyn V) chcia艂 go mianowa膰 kardyna艂em. W 1298 r. otrzyma艂 艣wi臋cenia kap艂a艅skie. Zas艂yn膮艂 z umartwienia i nabo偶e艅stwa do M臋ki Pa艅skiej. W zakonie spe艂nia艂 rozmaite donios艂e pos艂ugi i wsp贸艂pracowa艂 w zak艂adaniu nowych wsp贸lnot. Zmar艂 18 lipca 1341 r. na Monte Morrone di Pacentro. Mi臋dzy innymi wzni贸s艂 hospicjum dla pielgrzym贸w na Gargano w Chieti w Abruzji.
    3. B艂ogos艂awiona Krystyna do 艢wi臋tego Krzy偶a (Oringu Menabuoi) jest jedn膮 z za艂o偶ycielek kobiecej ga艂臋zi Augustian贸w. Oringa Menabuoi urodzi艂a si臋 w 1237 we W艂oszech. Jej rodzice byli bardzo biednymi ch艂opami w Santa Croce 鈥 wiosce ko艂o Florencji. Ich jedynym prawdziwym bogactwem by艂a wiara. Oringa wychowana w takich warunkach wzrastania we wierze, postanowi艂a po艣wi臋ci膰 si臋 ca艂kowicie Bogu, opu艣ci艂a rodzin臋 i przenios艂a si臋 do Rzymu. Po 艣mierci rodzic贸w, jej bracia postanowili j膮 wyda膰 za m膮偶. Uciek艂a si臋 do okrutnego dla siebie fortelu, aby temu przeszkodzi膰 鈥 oszpeci艂a sw膮 twarz. Adorator nie odpuszcza艂 i dzi臋ki bogatej wdowie z Rzymu u kt贸rej znalaz艂a schronienie najpierw odby艂a pielgrzymk臋 do Asy偶u, a nast臋pnie wst膮pi艂a do klasztoru. Po drodze ukry艂a w jaki艣 spos贸b sw膮 to偶samo艣膰 tak, 偶e wszyscy z racji cn贸t w jakich wzrasta艂a nazwali j膮 Christian膮. Pod tym imieniem jest czczona teraz. Zmar艂a w 1310 roku.

    Problem z 偶yciem b艂ogos艂awionej polega na tym, 偶e ca艂y przekaz o niej, niedawnej je艣li chodzi o odleg艂o艣膰 w historii powsta艂 ok. 200 lat po jej 艣mierci. W r贸偶nych wersjach pojawia si臋 motyw pustelni, w kt贸rej 偶y艂a przez lata uciekaj膮c przed nachalnym adoratorem. Pojawia si臋 motyw, 偶e ju偶 jako s臋dziwa zakonnica za艂o偶y艂a klasztor w swej rodzinnej miejscowo艣ci nie rozpoznana przez nikogo, 偶e to 鈥瀖iejscowa dziewczyna鈥 ze wsi. Powy偶ej usi艂owa艂em stre艣ci膰 cz臋艣膰 tych przekaz贸w.

    1. Stefan Urosz II Milutin, ju偶 wspomniano w艣r贸d kr贸l贸w.
    2. 艢wi臋ta Brygida Szwedzka, a w艂a艣ciwie Birgitta Birgersdotter urodzi艂a si臋 w 1303 r., zmar艂a 23 lipca 1373 r. Brygida by艂a katolick膮 zakonnic膮, za艂o偶ycielk膮 Zakonu Naj艣wi臋tszego Zbawiciela (Brygidki). Jest 艣wi臋t膮 Ko艣cio艂a Katolickiego. Matka o艣miorga dzieci, w tym 艣w. Katarzyny Szwedzkiej.

    Od dzieci艅stwa by艂a blisko Boga. Kiedy mia艂a kilka lat, po raz pierwszy objawi艂a si臋 jej Dziewica Maryja. Nied艂ugo po tej wizji ma艂a Brygida zobaczy艂a r贸wnie偶 Jezusa na krzy偶u. Wizje to towarzyszy艂y jej tak偶e w doros艂ym 偶yciu.

    艢lub wzi臋艂a w wieku 13 lat. Niech臋tnie po艣lubi艂a Ulfa Gudmarssona, kt贸ry mia艂 w贸wczas 19 lat. Pono膰 pocz膮tkowo 偶yli w bia艂ym ma艂偶e艅stwie, ale p贸藕niej Brygida urodzi艂a mu o艣mioro dzieci (czterech syn贸w i cztery c贸rki). By艂a dobr膮 i troskliw膮 matk膮, szczeg贸ln膮 wag臋 przywi膮zywa艂a do wykszta艂cenia dzieci, wynajmowa艂a specjalnych pedagog贸w, kt贸rzy byli te偶 katolikami.  W ma艂偶e艅stwie dba艂a nie tylko o bliskich, du偶o uwagi po艣wi臋ca艂a swojemu rozwojowi duchowemu. Du偶o pielgrzymowa艂a, cz臋sto razem z ma艂偶onkiem. Brygida by艂a bardzo hojna, wpiera艂a finansowo klasztory i zakonnik贸w, a tak偶e fundacje charytatywne.

    Po 艣mierci m臋偶a ca艂kowicie po艣wi臋ci艂a si臋 modlitwie i umartwianiu. Na bie偶膮co 艣ledzi艂a doniesienia ze 艣wiata polityki. Je艣li poczytania kr贸la, papie偶a lub innych wa偶nych osobisto艣ci jej nie odpowiada艂y, natychmiast pisa艂a do nich listy ze skargami i nawo艂ywaniem do zmiany. Cz臋sto kary bo偶e, kt贸re przepowiada艂a, spe艂nia艂y si臋. Podobno papie偶 Innocenty VI, kt贸ry nie pos艂ucha艂 jej pro艣by, by powr贸ci艂 do Rzymu, nied艂ugo p贸藕niej zmar艂 (zgodnie z jej zapowiedzi膮). Brygida twierdzi艂a, 偶e wszystkie proroctwa otrzymuje podczas widze艅 Maryi, Jezusa i 艣wi臋tych.

    W 1371 r. odby艂a pielgrzymk臋 do Ziemi 艢wi臋tej, w tym czasie zmar艂 jej syn (by艂a to 艣mier膰 ju偶 drugiego dziecka Brygidy). Bardzo to prze偶y艂a, pokrzepieniem mog艂o by膰 dla niej jedynie widzenie, w kt贸rym przekazano jej wiadomo艣膰, 偶e jej mod艂y pomog艂y w zbawieniu syna. Po ci臋偶kiej fizycznie i emocjonalnie podr贸偶y wr贸ci艂a do Rzymu w 1373 r., tam te偶 zmar艂a. Podania g艂osz膮, 偶e zna艂a dat臋 swojej 艣mierci. Pochowano j膮 w Szwecji.  Cz臋sto przedstawiana jest w habicie, czerwonym welonie z bia艂膮, p艂贸cienn膮 koron膮. Na ikonach obok niej znajduj膮 si臋 mi臋dzy innymi: pi贸ro, serce i krzy偶, a tak偶e kapelusz (symbol licznych pielgrzymek). Znane s膮 jej objawienia o zniszczeniu Manfredonii przez Turk贸w w 1620 roku.

    1. 艢w. Wincenty Ferreriusz urodzi艂 si臋 w Walencji (w Hiszpanii) w 1350 roku. Do Zakonu Kaznodziejskiego wst膮pi艂 w wieku 17 lat. Po uko艅czeniu studi贸w zas艂yn膮艂 jako porywaj膮cy m贸wca, panuj膮cy nad t艂umami pot臋g膮 s艂贸w. W ci膮g艂ych podr贸偶ach po ca艂ej niemal zachodniej Europie prowadzi艂 bardzo surowy 偶ywot. Co rano 艣piewa艂 Msz臋 艣w. pod go艂ym niebem dla t艂um贸w, potem spowiada艂 i wyg艂asza艂 kazania. Najcz臋stszym tematem tych kaza艅 by艂a gro藕ba S膮du Ostatecznego. Odznacza艂 si臋 szczeg贸lnym nabo偶e艅stwem do Naj艣wi臋tszej Maryi Panny i mi艂osierdziem wzgl臋dem bli藕nich. Dzia艂a艂 niezliczone cuda i nawraca艂 rzesze grzesznik贸w, heretyk贸w i innowierc贸w, zw艂aszcza Maur贸w i 呕yd贸w. Zmar艂 jako niezmordowany kaznodzieja w Vannes w Bretanii w 1419 roku i tam, w ko艣ciele katedralnym, spoczywaj膮 jego relikwie. Dawniej w dniu jego wspomnienia 艣wi臋ci艂o si臋 wod臋 w celu uproszenia powrotu do zdrowia dla chorych.
    2. 艢w. Bernardyn ze Sieny OFMRegObs. 艢wi臋ty kap艂an i zakonnik (1380-1444). Znany r贸wnie偶 jako: Aposto艂 艢wi臋tego Imienia, Aposto艂 Italii.

    Bernardyn urodzi艂 si臋 w rodzinie szlacheckiej 8 wrze艣nia 1380 r. w Massa Marittima (nieopodal Sieny w Toskanii), kilka miesi臋cy po 艣mierci najs艂ynniejszej Sienenki, 艣w. Katarzyny, tercjarki dominika艅skiej. Kiedy mia艂 zaledwie 3 lata, straci艂 matk臋, trzy lata p贸藕niej zosta艂 osierocony tak偶e przez ojca, kt贸ry by艂 gubernatorem miasteczka. Na wychowanie wzi膮艂 go do siebie zamo偶ny stryj, zamieszka艂y w Sienie, kt贸ry op艂aci艂 mu nauk臋. W szkole parafialnej uko艅czy艂 nauki podstawowe, a w latach 1396-1399 studiowa艂 prawo na uniwersytecie w Sienie. R贸wnocze艣nie studiowa艂 Pismo 艣wi臋te i teologi臋. Po otrzymaniu licencjatu z prawa kanonicznego zapisa艂 si臋 do Konfraterni Naj艣wi臋tszej Maryi. Celem tego bractwa by艂o wewn臋trzne doskonalenie si臋 oraz pos艂ugiwanie chorym w czasie zarazy. W czasie epidemii d偶umy Bernardyn, wspomagaj膮c innych, sam si臋 zarazi艂 i cudem wyszed艂 z choroby. Po cudownym uzdrowieniu podj膮艂 si臋 opieki nad swoj膮 niewidom膮 90 letni膮 ciotk膮.

    W 1402 wst膮pi艂 do zakonu franciszkan贸w, rok p贸藕niej z艂o偶y艂 艣luby zakonne i w 1404 otrzyma艂 艣wi臋cenia kap艂a艅skie.

    Da艂 pocz膮tek nowej ga艂臋zi zakonu 鈥 zwanego obserwantami, a w Polsce bernardynami. Regu艂a zakonu charakteryzowa艂a si臋 surowo艣ci膮, w ten spos贸b Bernardyn pr贸bowa艂 przywr贸ci膰 pierwotny charakter regu艂y franciszka艅skiej. Zak艂ada艂 nowe klasztory, podporz膮dkowane g艂oszonym przez siebie zasadom.

     

    Bernardyn by艂 r贸wnie偶 wybitnym m贸wc膮. Podczas kaza艅, g艂oszonych przez niego w ca艂ej Italii, zbiera艂y si臋 t艂umy wiernych. St膮d te偶 cz臋sto odbywa艂y si臋 one nie w ko艣cio艂ach, a na placach przed 艣wi膮tyniami. Znany by艂 z gorliwej modlitwy i oddawaniu szczeg贸lnej czci imieniu Jezus. Z tego powodu by艂 podejrzewany o herezj臋. Za wstawiennictwem 艣wi臋tego Jana Kapistrana u papie偶a Marcina V zosta艂 uwolniony od zarzutu.

    W 1435 zosta艂 generalnym prze艂o偶onym obserwant贸w. W 1439 bra艂 udzia艂 w soborze florenckim i dzia艂a艂 tu na rzecz zjednoczenia greckiego ko艣cio艂a z katolickim. Trzykrotnie odm贸wi艂 proponowanego mu biskupstwa w Ferrarze, Urbino i Sienie. By艂 te偶 tw贸rc膮 cennych dzie艂 teologicznych, dzi臋ki kt贸rym zosta艂 uznany za Doktora Ko艣cio艂a.

    Bernardyn ze Sieny jest patronem Kalifornii, or臋duje przy chorobach p艂uc i uzale偶nieniach od hazardu.

    1. 艢w. Jan Kapistran, Prawnik, franciszkanin, propagator surowszej ga艂臋zi Zakonu. Na boso przeszed艂 p贸艂 Europy, g艂osz膮c Ewangeli臋. Dotar艂 tak偶e do Polski, staj膮c si臋 za艂o偶ycielem Prowincji OO. Bernardyn贸w. Zmar艂 w czasie krucjaty przeciw Turkom. Na obrazach przedstawiany jest trzymaj膮cy zwyci臋ski sztandar chrze艣cija艅skiej wiary.

    Giovanni da Capestrano, czyli Jan Kapistran, przyszed艂 na 艣wiat 24 czerwca 1386 r., w rodzinie niemieckiego barona. Rodzice zadbali o jego staranne wykszta艂cenie; studiowa艂 prawo kanoniczne i cywilne na uniwersytecie w Perugii.

    W 1412 r. obj膮艂 stanowisko doradcy na dworze W艂adys艂awa, kr贸la Neapolu. Zas艂yn膮艂 tam z m膮dro艣ci i sprawiedliwo艣ci. Wys艂any przez W艂adys艂awa jako s臋dzia do Perugii dosta艂 si臋 do niewoli mieszczan, zbuntowanych przeciw kr贸lowi. Przebywaj膮c w niewoli prze偶y艂 wizj臋, kt贸ra sta艂a si臋 powodem odmiany jego 偶ycia. Zerwa艂 wcze艣niej zawarte zar臋czyny i postanowi艂 wst膮pi膰 do klasztoru. Maj膮c lat 30 wst膮pi艂 do klasztoru franciszka艅skiego w Perugii. Tam pod kierownictwem 艣w. Bernardyna ze Sieny zdobywa艂 wiedz臋 z teologii. Wkr贸tce rozpocz膮艂 dzia艂alno艣膰 jako w臋drowny kaznodzieja i kontynuowa艂 j膮 przez lat czterdzie艣ci. Kazania g艂osi艂 niemal codziennie, du偶o czasu po艣wi臋ca艂 spowiadaniu i organizowaniu dzie艂 charytatywnych, zw艂aszcza szpitali. Papie偶e Marcin V i Eugeniusz IV pos艂ugiwali si臋 tym ubogim zakonnikiem jako doradc膮 i legatem. W latach 1435-36 dzia艂a艂 jako mediator w sporze o nast臋pstwo na tronie neapolita艅skim. W okresie 1440 鈥 42 艂agodzi艂 sp贸r pomi臋dzy Mediolanem a Bazyle膮. A dwa lata p贸藕niej podobnie dzia艂a艂 na Sycylii.

     

    Nie zaniedbywa艂 r贸wnie偶 swojej dzia艂alno艣ci w zakonie. By艂 wraz ze swoim mistrzem, Bernardynem ze Sieny, reprezentantem tworz膮cej si臋 stopniowo radykalnej ga艂臋zi franciszkan贸w, zwanej obserwantami. Wyje偶d偶a艂 na wizytacje klasztor贸w do Ziemi 艢wi臋tej i do Niderland贸w. Prowadzi艂 te偶 dzia艂alno艣膰 misyjn膮. W 1450 r. na pro艣b臋 Fryderyka III przyby艂 do Austrii.

    G艂osi艂 najpierw kazania w Wiedniu i Wiener Neustadt, a potem na pograniczu Czech i Moraw. Nast臋pnie g艂osi艂 s艂owo Bo偶e w Bawarii, Turyngii, Saksonii i na 艢l膮sku. W 1453 r. dotar艂 do Krakowa. Sp臋dzi艂 tu owocne 8 miesi臋cy. Wedle relacji ks. Kantaka, codziennie przez oko艂o dwie godziny g艂osi艂 kazania w j臋zyku 艂aci艅skim stoj膮c na beczce ustawionej przed ko艣cio艂em 艣w. Wojciecha na Rynku krakowskim, w zimie za艣 w ko艣ciele Mariackim. W trakcie m贸wienia bardzo mocno gestykulowa艂 nie tylko r臋koma, ale ruchami ca艂ego cia艂a. Kazania jego t艂umaczy艂 na j臋zyk polski mi臋dzy innymi profesor krakowski, Stanis艂aw z Kobylina. Jan odwiedza艂 tak偶e chorych, k艂ad艂 na nich r臋ce i modli艂 si臋 wsp贸lnie z nimi.

    Efekt kaznodziejskiej dzia艂alno艣ci Kapistrana by艂 tak piorunuj膮cy, 偶e oko艂o 100 os贸b zdeklarowa艂o ch臋膰 wst膮pienia do obserwanckiej ga艂臋zi Zakonu Braci Mniejszych. Kard. Ole艣nicki ofiarowa艂 miejsce pod Wawelem. Tak powsta艂 klasztor i ko艣ci贸艂 pw. 艣w. Bernardyna ze Sieny i nowa wsp贸lnota zakonna, zwana przez lud 鈥 bernardynami.

    Od 1454 r. Jan po艣wieci艂 si臋 walce przeciw zalewaj膮cym Ba艂kany Turkom. Wyst臋powa艂 na sejmikach we Frankfurcie, w Wiener Neustadt, na W臋grzech w sprawach organizacji krucjaty przeciw Turkom. G艂贸wnym jego dzie艂em by艂a odsiecz Belgradu w czerwcu 1456. Po zwyci臋skiej bitwie, kilka tygodni p贸藕niej, 23 pa藕dziernika 1456 r. Jan z Kapistranu, wyczerpany ogromnymi trudami, zmar艂 w Ilok nad Dunajem. 艢wi臋tym zosta艂 og艂oszony w 1690 r.

    1. S. Francesco z Paoli z rodzicami. Urodzi艂 si臋 ok 1436 roku w Paola (Kalbria, W艂ochy). Rodzice wybrali mu na patrona imienia 艣w. Franciszka z Asy偶u, za kt贸rego wstawiennictwem prosili o przyj艣cie na 艣wiat ich syna. Po kilkunastu latach modlitwy zosta艂y wys艂uchane. Kszta艂ci艂 si臋 u braci franciszkan贸w w San Marco. Wst膮pi艂 do zgromadzenia 艣w. Franciszka i pielgrzymowa艂 do Asy偶u, Loreto i na Monte Cassino. Wkr贸tce jednak wybra艂 偶ycie pustelnicze i zamieszka艂 w nadmorskiej grocie.

    Znajdowa艂 wielu na艣ladowc贸w, co zaowocowa艂o za艂o偶enie zgromadzenia zwanego Bra膰mi Najmniejszymi 鈥 Minimitami, o bardzo surowej regule. Szybko sta艂o si臋 o nim g艂o艣no, za spraw膮 pobo偶no艣ci, hartu ducha i szczeg贸lnego daru odgadywania my艣li.

    W 1482 roku wyjecha艂 na dw贸r kr贸lewski do Francji, gdzie wspiera艂 duchowo rodzin臋 kr贸lewsk膮 鈥 umieraj膮cego Ludwika XI i Karola VIII. Z pomoc膮 tego ostatniego powsta艂y liczne domy zakonne Minimit贸w. Zmar艂 2 kwietnia 1507 roku, zosta艂 pochowany w klasztorze Plessis-les-Torus w Dolinie Loary.

     

    Podania informuj膮 o licznych cudach i uzdrowieniach przypisywanych 艣w. Franciszkowi. Prawdopodobnie posiada艂 tak偶e dar bilokacji i bycia niewidzialnym. Jego kamienna figura istnieje do dzi艣, w absydzie o艂tarza Naj艣wi臋tszego Sakramentu w Bazylice, natomiast w absydzie kaplicy SS. Croce nadal przechowuje relikwi臋.