Do jego najciekawszych atrakcji nale偶y Ca艂o艣膰 Skarb贸w Kultu 艢w. Micha艂a (TECUM), w szczeg贸lno艣ci Muzeum Dewocjonalne, kt贸re w 2008 roku zosta艂o przearan偶owane w pojemne, specjalnie wykonane i do tego dostosowane pomieszczenie. Zawiera ono wszystko to, co dzi艣 jest w posiadaniu Bazyliki: skarb, kt贸ry posiada bezcenn膮 warto艣膰 w szatach, wyposa偶eniu liturgicznym, tabliczkach wotywnych, srebrze, z艂ocie i przedmiotach codziennego u偶ytku oraz uznaje t臋 sam膮 cze艣膰, jak膮 sk艂adali ich ofiarodawcy: papie偶e i wierni, cesarze i ich podw艂adni. Nawet Francuzi, kt贸rzy dokonali najazdu w 1799 r., i ograbili wszystko to co by艂o mo偶liwe, nie zdo艂ali wymaza膰 i zniszczy膰 tego cennego dziedzictwa i 艣wiadectw wiary. Przez pokolenia, a偶 do dzi艣 w spos贸b namacalny s膮 one nieustannie o偶ywiane i odnawiane. Wystawione wyposa偶enie liturgiczne, paramenty liturgiczne, drogocenne wypoza偶enie, szaty, to wszystko, co pozostaje z historii dar贸w wotywnych i grabie偶y. Przedmioty te z jednej strony widzia艂y cesarzy, papie偶y, biskup贸w, kr贸l贸w przynosz膮cych cenne dary, a z drugiej nast臋pstwa bolesnych grabie偶y.

Pierwszy spotkanie zwiedzaj膮cego to widok dar贸w i tablic wotywnych, kt贸re kiedy艣 by艂y umieszczone jako ex-vota wiecznej wdzi臋czno艣膰 rozmieszczone wzd艂u偶 艣cian Andegawe艅skiej klatki schodowej. Znajdujemy tam r贸wnie偶 serca lub cz臋艣ci anatomiczne cia艂a wykonane w srebrze, ewidentnie wskazuj膮ce na uzdrowienia. Tak偶e wotywne tablice, poruszaj膮ce obrazy, uwieczniaj膮 kluczowe momenty, w kt贸rych dokonywa艂y si臋 decyduj膮ce interwencje Archanio艂a. Wszystkie s膮 dzie艂em z艂otnik贸w, malarzy i rzemie艣lnik贸w, g艂贸wnie z warsztatami na Monte Sant’Angelo i w s膮siednich wioskach.

Nast臋pnie przechodzimy do bogatych zbior贸w artefakt贸w ze srebra. Zawieraj膮 one wyposa偶enia sakralne, ornaty, dalmatyki oraz pi臋knie i precyzyjnie wykonane zdobione przedmioty. O ich pochodzeniu 艣wiadcz膮 imiona, heraldyczne tarcze i symbole. W obecnym Skarbcu Bazyliki w艣r贸d antycznych eksponat贸w wyr贸偶niaj膮 si臋 przede wszystkim: kryszta艂owy relikwiarz z relikwi膮 Krzy偶a 艢wi臋tego, francuskiej lub weneckiej manufaktury, kt贸rego pierwszy rdze艅 pochodzi z XIV wieku. Presti偶owe s膮 nazwiska zidentyfikowanych dawc贸w, w艣r贸d kt贸rych s膮 kr贸lowie Hiszpanii Filip III, Karol II, Ferdynand II.

Kr贸lowie Sabaudii, domagaj膮cy si臋 wy艂膮cznego prawa do bazyliki, uznawanej a偶 do konkordatu z 1929 r. (b臋d膮c膮 w艂asno艣ci膮 kr贸la, podobnie jak jego pa艂ac kr贸lewski), wzbogacili j膮 du偶膮 ilo艣ci膮 ornat贸w i szat z 偶贸艂tego z艂ota, znacz膮c wszystko bia艂膮 tarcz膮 z krzy偶em, znakiem dynastii.

Bardziej wsp贸艂czesne s膮 m.in. kielich i patena ofiarowane w 1987 roku przez 艣w. Jana Paw艂a II, ostatniego Papie偶a pielgrzymuj膮cego do Niebia艅skiej Bazyliki.

Innym bardzo r贸偶norodnym i interesuj膮cym sektorem jest ten w kt贸rym zgromadzone s膮 ikony orientalne, g艂贸wnie s艂owia艅skie, greckie i rumu艅skie,

Dziedzictwo w艂贸kiennicze natomiast opowiada nam histori臋 mody i ewolucji technik przetwarzania jedwabiu, kt贸re na przestrzeni wiek贸w na po艂udniu, a zw艂aszcza w Neapolu, by艂o centrum produkcji, handlu i wymiany kulturowej.

Wa偶nym 艣wiadectwem kultu zrodzonego i zapocz膮tkowanego na skale Gargano s膮 pos膮gi z alabastru lub lokalnego kamienia, kt贸re przedstawiaj膮 艢w. Micha艂a. Da艂y one pocz膮tek uprzywilejowanej grupie nazywanej rze藕biarzami Archanio艂a (Sammecal茅re), kt贸rzy przekazali owo rzmios艂o z ojca na syna. Kr贸l Aragonii Ferdynand I, w 1475 roku wyda艂 edykt, w kt贸rym nada艂 im wy艂膮czny przywilej wykonywania pos膮g贸w Archanio艂a.

Spos贸b przedstawiania niebia艅skiego mieszka艅ca Gargano troch臋 zmienia艂 si臋 w czasie. Pierwotnie Anio艂 przebija艂 diab艂a w艂贸czni膮, smoka z szeroko otwart膮 paszcz膮 i d艂ugim zwini臋tym ogonem w臋偶a. P贸藕niej miecz zosta艂 zast膮piony w艂贸czni膮, a diabe艂 sta艂 si臋 potworn膮 besti膮, czasami z ludzk膮 twarz膮 na艣laduj膮c膮 nieosi膮galny dla niego model. Ten wizerunek  zwyci臋zkiego Archanio艂a Micha艂a do dzi艣 w 艢wi臋tej Grocie daje zapenienie pomocy swoj膮 obecno艣ci膮.

Sammecal茅ni rze藕bili r贸wnie偶 pos膮gi innych 艣wi臋tych oraz kamienne i drewniane postaci z szopki. Ich rze藕biarskie umiej臋tno艣ci wnios艂y t臋 tradycj臋 do rangi sztuki, czyni膮c Monte Sant’Angelo jednym z najbardziej znanych o艣rodk贸w Apulii. W tej r贸偶norodno艣ci znajdziemy wiele interesuj膮cych artefakt贸w. W艣r贸d obiekt贸w kultu domowego znajduje si臋 m.in. kolekcja rze藕b 艣wi臋tych pod szklanymi dzwonami.

Ponadto wyr贸偶niaj膮 si臋 tak偶e 23 figurki w臋druj膮cych pielgrzym贸w, wykonane w sk贸rze: dzie艂o lokalnego rzemie艣lnika Domenico Palena. To sprawia, 偶e 鈥嬧媤 muzeum to staro偶ytne przeplata si臋 ze wsp贸艂czesno艣ci膮: rodzaj sztuki, galeria wiary ludowej i religijno艣ci, kt贸ra si臋ga od 艣redniowiecza a偶 po wsp贸艂czesno艣膰. Dziedzictwo muzeum obejmuje r贸wnie偶 na r贸偶ne prywatne kolekcje.

W numizmatyce mo偶na podziwia膰 zachowany zal膮偶ek tego, co zosta艂o odnalezione podczas wykopalisk w po艂owie ubieg艂ego wieku. Szczeg贸lnie du偶e znaczenie maj膮 okazy Mennicy Konstantynopola, zar贸wno te z epoki Leona VI (886-912), jak i te p贸藕niejsze.

Warto艣膰 archeologiczn膮 i historyczn膮 ubogacaj膮 dodatkowo: ceramika z okresu przedklasycznego i klasycznego, datowane na okres od VI do I wieku p.ne., a tak偶e r贸偶ne elementy obudowy, ostrza w艂贸czni i ma艂y pos膮g z br膮zu, prawdopodobnie przedstawiaj膮cy Mitr臋.

Na wystawie znajduj膮 si臋 r贸wnie偶 ceramiczne wazony, butelki, s艂oiki, naczynia i kubki. Znaczna wi臋kszo艣膰 z tych artefakt贸w pochodzi z drugiej po艂owy XX wieku i ukazuje kszta艂ty oraz dekoracje z minionych epok.

W kolekcji z艂ota wotywnego znajduj膮 si臋 rzadkie egzemplarze lokalnej sztuki z艂otniczej, przekazywane z ojca na syna. Rodzaj klejnot贸w i technika grawerowania 艣wiadcz膮 o mieszance wp艂yw贸w bizantyjskich, lombardzkich i arabskich, ale tak偶e o wyobra藕ni i inspiracji rzemie艣lnik贸w, kt贸rzy nadali swoim wyrobom oryginalny i wyrafinowany odcisk.

W艣r贸d zachowanych fragment贸w znajdziemy 鈥瀞ust臋鈥, typowy naszyjnik z okolic Gargano, prezent 艣lubny od pana m艂odego; liczne pier艣cienie, na kt贸rych wyryte s膮 postacie 艣wi臋tych; broszki r贸偶nych kszta艂t贸w i ozdobach. Znajdziemy tu tak偶e r贸偶ne przyk艂ady kobiecych kolczyk贸w i ozd贸b do w艂os贸w.

Od 2015 roku, dla upi臋kszenia zewn臋trznych 艣cian o艣miok膮tnej sali, przypominaj膮cej w ten spos贸b struktur臋 pot臋偶nej Adegawe艅skiej dzwonnicy, zosta艂o w pomieszczeniu umieszczonych kilka fresk贸w, kt贸re niegdy艣 pokrywa艂y 艣ciany Bazyliki.

Szczeg贸lnie cenny jest fresk Custos Ecclesiae znaleziony w kryptach lombardzkich. Przedstawia on zakonnika z odkryt膮 g艂ow膮, kr贸tkimi w艂osami, du偶ymi oczami, bia艂膮 tunik膮, i za艂o偶onym kapturem. Inskrypcje identyfikuj膮 t臋 posta膰 z Leonen, przedstawionym jako biskup i grzesznik. Mo偶e chodzi膰 o arcybiskupa z Sipontu, Leona, pochodz膮cego z Monte Sant’Angelo lub papie偶a Leon IX, kt贸ry trzykrotnie odwiedzi艂 Sanktuarium.

Najcenniejszym eksponatem tego muzeum jest poz艂acana miedziana ikona 艣w. Micha艂a Archanio艂a. Znaleziona na pocz膮tku XX wieku w miejscu, w kt贸rym wydobywano ska艂臋, a kt贸re by艂o przez wieki do艣膰 dyskretne i niezauwa偶alne podczas grabie偶y. Dzi臋ki temu ikona zachowa艂a si臋 do dzi艣. Jest ona prawdopodobnie antycznym wotum wdzi臋czno艣ci.

艢w. Micha艂 jest na niej przedstawiony od przodu, z aureol膮, ma kr贸tk膮 tunik臋 z wygrawerowanymi motywami dekoracyjnymi i rozpostartymi skrzyd艂ami. Prawa r臋ka jest uniesiona i mo偶liwe, 偶e pierwotnie trzyma艂a dzid臋, z ostrzem skierowanym ku do艂owi; lew膮 d艂oni膮 natomiast trzyma kul臋 ziemsk膮, na kt贸rej przedstawiona jest r臋ka Boga, b艂ogos艂awi膮cego w stylu greckim. W zaokr膮glonej twarzy dostrzegamy oczy w kszta艂cie migda艂贸w, szpiczasty nos, w膮skie usta i d艂ugie loki. Na inskrypcji dedykacyjnej wspomina si臋 dwa imiona: Roberto i Balduino, dwie postacie prawdopodobnie pochodzenia franko艅skiego, kt贸rzy byli zamawiaj膮cymi wykonanie dzie艂a. Wed艂ug uczonych jest ono datowane na XI wiek, przez co jest pierwszym i najstarszym przedstawieniem wizerunku Archanio艂a w Sanktuarium.