UBI SAXA PANDUNTUR IBI PECCATA HOMINUM DIMITTUNTUR

 

(Tam gdzie się otwiera skała, tam będą przebaczane grzechy ludzkie)

 

Ten napis wyryty na łuku znajdującym się nad drzwiami z brązu, prowadzącymi do Groty, według tradycji przypomina słowa wypowiedziane przez samego Św. Michała Archanioła do Św. biskupa Lorenzo Maiorano podczas jednego z objawień. Wskazuje on na ważny przywilej Sanktuarium, oficjalnie uznany przez Świety Kościół w roku 1997, poprzez przywilej Przebaczenia Anielskiego. Nad wejściem do kaplicy wmurowano trzy herby: Papieża Jana Pawła II, Arcybiskupa Manfredoni-Vieste Vincenzo d`Addario oraz Księży Michalitów kustoszy sanktuarium.

Kaplica spowiedzi lub “della Riconciliazione”(pojednania) została zrealizowana w tym celu, by ofiarować wszystkim pielgrzymom, miejsce, gdzie w ciszy i skupieniu, mogą skorzystać z sakramentu pojednania i doświadczyć Bożego przebaczenia.

Kaplica została wykonana na Jubilusz Trzeciego Tysiąclecia. Łatwo zauważyc, że jest przestronna. Jej przykrycie dachowe podtrzymuje solidna konstrukcja z drewnianych płyt, które wspierają się o ściany pokryte miejscowym kamieniem. Dziewięć belek, tak jak dziewięć chórów anielskich. Jednak najbardziej przykuwa wzrok element skalny, wkomponowany w całość. Te groty, poza tym że pamiętają czasy jeszcze przedsanktuaryjne, jako wapienne groty Gargano, wyobrażają pusty Grób Chrystusa i jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią.

Znaczącym elementem symboliczno-dekoracyjnym jest 40 małych cegiełek wmurowanych w ściany. Czterdzieści, to biblijny numer cierpień, doświadczeń, pokuty. W kaplicy można też organizować nabożeństwa pokutne, by lepiej przygotować pielgrzymów do osobistej spowiedzi. Nad skałą góruje Chrystus na krzyżu. Ta cenna figura została wykonana w drewnie w XIVw. – XVw. Wcześniej znajdowała się nad tak zwaną Bramą Byka. Zaraz po wyjściu z kaplicy, skręcając w prawo schodami do góry, idąc korytarzem „percorso del pellegrino”, powracamy na schody andegaweńskie, przed kapliczkę Matki Bożej z Dzieciątkiem.